*Individuele responsabilisering.

Het gevolg van onze visie is dan ook dat wij bereid zijn om onze verantwoordelijkheid op te nemen bij het beheer en het in stand houden van het systeem. De BVAS wijst elke vorm van individuele responsabilisering af.

In het wegverkeer zijn rechts rijden en verkeerslichten beperkingen van willekeurig rijgedrag. Zij zijn echter een voorwaarde om vrij personenverkeer te waarborgen. Bij volledige willekeur, bij volledige chaos, is er stilstaand verkeer en is deze vrijheid onbestaande. De nagestreefde vrijheid  is dus niet het vrije rijgedrag maar wel het vrije verkeer.
Naar analogie is het in een collectief georganiseerde en gefinancierde ziekteverzekering normaal dat de overheid de krijtlijnen en de globale spelregels vastlegt en dat wij enige verantwoording voor ons voorschrijfgedrag afleggen. Overal ter wereld kampt men met de uitdaging om de gezondheidsbehoeften van de bevolking binnen de geldende budgettaire beperkingen, op een eerlijke manier te beantwoorden. Het is dan de taak van een artsensyndicaat om er mee op toe te zien dat de overheid daarbij een evidence based policy volgt, dat er voldoende middelen beschikbaar zijn om de gevraagde doelstellingen te realiseren en, dat bij eventuele budgettaire beperkingen dit ook voldoende duidelijk gemaakt wordt aan het brede publiek.

Het is overigens een grote vergissing om te denken dat in een geprivatiseerd systeem dergelijke spelregels niet zouden gelden. In een managed care systeem wordt de professionele autonomie veel meer ingeperkt dan wij ons momenteel kunnen indenken. De vraag om diagnostische en therapeutische procedures continu te evalueren, vormt voor het ASGB geen probleem. Essentieel is dat de besluitvorming volledig transparant gebeurt op basis van rationele argumenten die door iedereen als “fair” kunnen aanvaard worden. Ook moeten, om het vertrouwen in het systeem te behouden, keuzes en beslissingen vlot kunnen herzien worden in het licht van nieuwe gegevens. Indien men met professionele verantwoordelijkheid, wetenschappelijk verantwoorde interventies bedoelt, dan zien we daarin evenmin een probleem. De tijd van de "geneesheer-artiest" is voorbij. Anderzijds, omdat slechts een deel van de medische activiteit strikt EBM kan onderbouwd worden, moet men de globale activiteit van een arts evalueren en niet elke tussenkomst apart.

Het ASGB aanvaardt dus individuele responsabilisering op basis van rationele en transparante criteria die samen met de beroepsgroep zijn vastgelegd en mits voldoende mogelijkheid tot verdediging. Dat hebben we tijdens de recente onderhandelingen van de programmawet ook bekomen.